بازآمدم چون عيد نو تا قفل زندان بشكنم  
 وين چرخ مردم خوار را چنگال و دندان بشكنم  
  
هفت اختر بي‌آب را كاين خاكيان را مي خورند  
 هم آب بر آتش زنم هم باده‌هاشان بشكنم  
  
از شاه بي‌آغاز من پران شدم چون باز من  
تا جغد طوطي خوار را در دير ويران بشكنم  
 
ز آغاز عهدي كرده‌ام كاين جان فداي شه كنم 
بشكسته بادا پشت جان گر عهد و پيمان بشكنم  
 
امروز همچون آصفم شمشير و فرمان در كفم 
تا گردن گردن كشان در پيش سلطان بشكنم  
 
روزي دو باغ طاغيان گر سبز بيني غم مخور 
چون اصل‌هاي بيخشان از راه پنهان بشكنم  
 
من نشكنم جز جور را يا ظالم بدغور را 
گر ذره‌اي دارد نمك گيرم اگر آن بشكنم  

هر جا يكي گويي بود چوگان وحدت وي برد 
گويي كه ميدان نسپرد در زخم چوگان بشكنم  
 
گشتم مقيم بزم او چون لطف ديدم عزم او 
گشتم حقير راه او تا ساق شيطان بشكنم  
 
چون در كف سلطان شدم يك حبه بودم كان شدم 
گر در ترازويم نهي مي دان كه ميزان بشكنم  
 
چون من خراب و مست را در خانه خود ره دهي 
پس تو نداني اين قدر كاين بشكنم آن بشكنم  
 
گر پاسبان گويد كه هي بر وي بريزم جام مي 
دربان اگر دستم كشد من دست دربان بشكنم  
 
چرخ ار نگردد گرد دل از بيخ و اصلش بركنم 
گردون اگر دوني كند گردون گردان بشكنم  
 
خوان كرم گسترده‌اي مهمان خويشم برده‌اي 
گوشم چرا مالي اگر من گوشه نان بشكنم  
 
ني ني منم سرخوان تو سرخيل مهمانان تو 
جامي دو بر مهمان كنم تا شرم مهمان بشكنم  
 
اي كه ميان جان من تلقين شعرم مي كني 
گر تن زنم خامش كنم ترسم كه فرمان بشكنم  
 
از شمس تبريزي اگر باده رسد مستم كند 
من لاابالي وار خود استون كيوان بشكنم