خود را از روبرو تماشا کردم

گودالی از مرگ پر شده بود

و من در مرده خود به راه افتادم

صدای پایم را ازراه دوری می شنیدم 

 شاید از بیابانی می گذشتم

انتظاری گمشده با من بود 

 ناگهان نوری در مرده ام فرود آمد 

 و من در اضطرابی زنده شدم 

                                            سهراب سپهری