در جهان تنها  يك  فضيلت وجود  دارد  

و آن  آگاهي  است  .

و  تنها  يك  گناه

و  آن  جهل  است  .

 و در اين بين ، باز بودن  و  بسته بودن  چشم ها  تنها تفاوت  ميان  انسان هاي آگاه و نا آگاه  است  .

چرا كه انسان نا آگاهانه  همواره  به  جست و جوي  چيزي  است  كه پيشاپيش در وجودش نهفته  است

 اما اين نكته را درست زماني مي فهمد

كه به حقيقت مي رسد!   نه پيش  از  آن .

نه جايي براي رفتن هست

و نه چيزي براي جستن  .

حقيقت بي هيچ  پوششي   كاملا  عريان  و  آشكار  در كنار ماست . 

آنقدر نزديك

كه حتي كلمه نزديك هم  نمي تواند  واژه  درستي  باشد  

چرا كه حتي در نزديكي هم   نوعي  فاصله  وجود  دارد  .

ما  براي  ديدن  حقيقت

تنها به  قلبي  حساس

و چشماني تيزبين  نياز  داريم .